Pepernoten eten in Mizan!

5 dec

Deze week was het thema “vieringen” in de lessen van het kleuterprogramma voor de zes talen in Mizan. We bespraken de vieringen in de verschillende culturen. En wat zijn die verschillend! Ik dacht ik zal op 5 december iets vertellen over ons Sinterklaasfeest. Ik had een klein filmpje over Sinterklaas op bezoek bij een school en ik vertelde hoe deze traditie lang geleden ontstaan was met een bisschop uit Spanje. Ik had een grote zak pepernoten gekregen van familie die op bezoek kwam. Dus ik kon delen!

Janet

Advertenties

Verjaardag

30 nov

Culturen verschillen, zo ook de manier waarop en of je je verjaardag viert. Aan de medewerkers van ons kantoor wordt elk jaar een lijst gegeven met de verjaardagen van alle SIL collega’s. Dat is voor de dame die dat verzorgt altijd een hele klus. Veel van onze Ethiopische collega’s hebben er geen idee van op welke datum ze geboren zijn, ze weten niet eens hun geboortejaar! Op hun paspoort of ID kaart staat een geschatte datum, ze zullen het nooit precies weten. Hun geboortedatum is nooit officieel geregistreerd. Dus… een verjaardag wordt ook niet gevierd.

taart

Veel aandacht wordt er op kantoor ook niet aan gegeven. Lustrumjaren krijgen wel aandacht. Vandaar dat ik de taart op bovenstaande foto kreeg aangeboden op mijn zestigste verjaardag.

Dit jaar werk ik in Mizan rond mijn verjaardag (6 december) dus houd ik mijn verjaardag stil. Misschien kan ik met Ulrike, mijn Duitse collega, uit eten gaan en de mailtjes en sms’jes uit Nederland lezen. Anders dan ik gewend ben, maar ik kijk dankbaar terug op een jaar dat God me gaf en hoop en bid dat ik Hem nog vele jaren mag dienen.

Janet van Middendorp

Hervormingsconcert in Addis

1 nov

Reformatieconcert in Addis! Wie had dat gedacht?

Afgelopen dinsdag nodigde een collega me uit om mee te gaan naar een concert met het thema: Reformatie.

De zangeres Sarah Kaiser uit Duitsland was uitgenodigd om in Addis met haar band de cd Freiheit te presenteren. Een cd helemaal in het teken van Maarten Luther. We genoten van bekende liederen en toch anders: “Een vaste burcht” op Jazz muziek met prachtige saxofoonbegeleiding. Voor wie meer wil weten: www.sarahkaiser.de.

N.B. De werkvergunning is een stap verder. Ik hoop dat ik rond 4 november toch de ID kaart heb zodat ik naar Mizan kan reizen.

Janet van Middendorp

Alles heeft zijn tijd… (Prediker 3)

19 okt

Het regenseizoen is voorbij. De velden kleuren prachtig geel, het is de tijd van de Meskel bloemen. De naam van de bloem herinnert aan het Meskel feest dat de Orthodoxe kerk rond deze tijd viert.
Het is de tijd dat ook de scholen beginnen aan het nieuwe schooljaar. De tijd dus dat de leerkrachten getraind worden om de nieuwe taalboeken goed te gebruiken. Maar ik kan er niet aan meehelpen.

Want…. dit is ook de tijd dat mijn werkvergunning ieder jaar verlengd wordt. De vorige jaren ging dat redelijk soepel. Deze keer zijn er regels bijgekomen. Eerst moest ik voor een medische keuring naar een gezondheidscentrum. Van de 25 bureautjes daar heb ik er zeker 8 gezien! En gekeurd werd ik niet, ik hoefde alleen mijn handtekening te zetten dat ik gezond was. Ik was blij dat ik deze keer ook mijn master diploma voor alfabetiseringswerk kon meegeven. Om dat diploma officieel te maken moest ik het terug sturen naar Engeland. Daar moest het op verschillende plekken gestempeld worden om er zeker van te zijn dat het eerlijk verkregen is. Dat hele proces duurde vier maanden, maar het diploma was net op tijd terug om mee te kunnen met de aanvraag voor de werkvergunning. Helaas kwam er op het laatste moment nog een regel bij, er moest een brief komen dat ik als vrijwilliger in dienst ben van SIL Amerika. Dat ben ik al vijf jaar, maar nu moet dat aangetoond worden. De brief werd geschreven, maar moet ook weer officieel verklaard worden. Daarvoor moet het in Amerika naar 3 verschillende kantoren/ambassades gestuurd worden. En daar wacht ik nu op. Ondertussen mag ik niet reizen en kan ik dus ook geen trainingen geven.

Alles heeft zijn tijd…

Janet van Middendorp

Verkeerspolitie

27 sep

Op een zaterdagmorgen moest ik vroeg op pad om een motormaaier te laten reparen ergens in het oude centrum van Addis. Nu heeft Addis nog, net als bij ons vroeger, gildestraten. In één straat vind je vaak tien of meer van dezelfde soort winkels. Makkelijk aan de ene kant, je gaat naar degene die je gelijk kan helpen. Lastig aan de andere kant, er is maar één straat waar ze je kunnen helpen. Maar we vonden de goede straat! De grasmaaier werd uitgeladen en ik ging op zoek naar een parkeerplek. Dat viel niet mee. Genoeg advies, maar de plekken waren te krap en ik kreeg het warmer en warmer. Maar gelukkig aan het eind van de straat vond ik een plekje. Ik liep terug naar de plek waar ze de grasmaaier al opengemaakt hadden. We moesten alleen nog even onderhandelen over de prijs, ook al een lastige klus. Ineens kwam er een jongen naar ons toe rennen: “Madame, madame, police!”. Hij wees naar mijn auto.

Inderdaad daar stond een politieman, hij had mijn nummerplaat losgeschroefd! Dat was schrikken! Ik zag me al op zoek naar het politiebureau in dat drukke deel van de stad om mijn nummerplaat terug te krijgen. In mijn beste Amhaars bood ik mijn verontschuldigingen aan en ik vertelde hem hoe moeilijk het was geweest een plekje te vinden. Hij wees me op het bord een eind terug. Ja ik ken het wel, verboden te parkeren, maar ik had het niet gezien! En er stonden ook andere auto’s. Hij had al meer nummerborden in zijn hand. Hij vroeg naar mijn rijbewijs, dat kon ik gelukkig tonen. Met een grom verscheurde hij het papiertje en gaf de nummerplaat terug. Oef… dat was op het nippertje. Onverdiend vrijgesteld, maar wat een opluchting!

Toch blijft het lastig in Addis: verkeersborden en verkeerslichten worden heel vaak niet gerespecteerd. En meestal zegt niemand er wat van. Op weg naar huis rijd ik altijd door een straat waar een bord staat met éénrichtingsverkeer. Maar alle auto’s rijden erin. Na de ervaring van die morgen besloot ik nu toch maar even om te rijden. Wat schetst mijn verbazing? Ook daar stond een bord met éénrichtingsverkeer!

Janet van Middendorp

 

 

 

 

 

Afbeelding

Geluiden in de nacht

1 sep

Als je op vakantie gaat of ergens nieuw komt moet je altijd wennen aan de geluiden om je heen. Vooral ’s nachts kun je zomaar wakker worden van verkeer, gezoem, getik, geblaf of vechtende katten. In mijn huis in Addis hoor ik dat allemaal. Veel geluiden wennen na een poosje. Je hoort ze als je wakker bent, maar je wordt er niet meer wakker van.
In Ethiopië hoor je midden in de nacht op veel plaatsen ook de oproep tot gebed van de moskee. En veel vaker, en meestal ook luider en langer, de priester van de Orthodoxe kerk die zingt en preekt over de daken. Vaak een paar kilometer verder nog te horen.

Op onze gebedskring werd er in de opening ook een keer aandacht aan besteed. Waar komt deze traditie toch vandaan? We lazen Handelingen 16: 25 waar Paulus en Silas zingen in de nacht. Ja, we kunnen zingen in de nacht, maar moet het dan zo luid? Iedereen hier vindt het heel gewoon. De Ethiopiërs zijn het gewend. Het zijn de buitenlanders die er vragen bij stellen. Moet het echt zo luid? Toch went ook dat. Ik word er niet meer wakker van. Gelukkig woon ik ook niet net naast een Orthodoxe kerk.
Ik moet ook denken aan de klachten van mensen in Nederland, omdat de klokken op zondagmorgen voor tien uur luiden. Kom naar Addis en je leert dat alles relatief is, het kan erger!

Janet van Middendorp

 

De regenboog

11 aug

Vanmorgen regende het. Het had al het grootste gedeelte van de nacht geregend. De lucht was grijs en donker. Ik wachtte tot de grootste stortbui voorbij was voor ik me buiten de deur waagde. De weg naar kantoor was hier en daar meer een kleine rivier dan een weg. Ineens brak achter me de zon door en voor me – tegen die donkergrijze lucht – verscheen de regenboog, prachtig helder! De boog verdween snel, maar kwam weer, en nog een keer. Alsof het om aandacht vroeg. Zie je me wel? In het regenseizoen, met veel sombere regendagen, en na het vertrek van mijn goede vriendinnen was dit een prachtig teken. Gods verbondsbelofte lichtte op tegen de grijze wolkenlucht. Wat een bemoediging. God vertoont zijn belofte van trouw op onverwachte momenten. In Zijn handen zijn we veilig.