Geef ons heden ons dagelijks brood… of injera

11 Mrt

Vorige maand vroeg de kerkelijke gemeente van Heerde of ik het Onze Vader in het Amhaars wilde inspreken om te gebruiken in een kerkdienst. Toen ik het insprak viel me weer op hoe in het Amhaars ons dagelijks brood is vervangen door dagelijks injera. Tja, dat is wat hier dagelijks gegeten wordt.

Misschien heeft u gelezen dat eind februari de noodtoestand is afgekondigd in Ethiopië. Als een reactie of protest werden rond Addis diverse wegen afgesloten en ook gingen diverse winkels niet open. Dat maakt het krijgen van dagelijks brood of injera minder vanzelfsprekend. In de eerste plaats voor de mensen die vaak eten van het geld dat ze die dag verdienen, maar als het langer gaat duren, ook voor anderen.

Op het SIL kantoor, individueel maar ook in kerken, wordt gebeden om wijsheid en inzicht voor regeringsleiders en kerkleiding in deze complexe situatie. Bidt u mee?

Janet van Middendorp

Advertenties

Kleuterschool-project in beeld

20 Feb

Deze foto’s geven een beeld van de afronding van het kleuterschool-project voor zes talen (Bale, Bench, Dizi, Me’en, Sheko en Suri) rond Mizan.


Een schoolbezoek.

De laatste training voor kleuterleerkrachten, mentors en schoolinspecteurs.

De handleidingen voor de leerkrachten, de verhalenboeken en de werkboeken voor taal en rekenen zijn bijna klaar om gedrukt te worden.

Het is nu aan de overheid om het programma verder uit te breiden in de regio.

Bijzondere ontmoeting

23 Jan

Sinds ik in Mizan, in het zuiden van Ethiopië werk, heb ik weer af en toe contact met de Murle. Zij woonden in Zuid Sudan, onder andere in Boma waar ik 12 jaar geleden mijn werk voor de GZB begon. Nu verblijven velen van hen in een vluchtelingenkamp in het zuiden van Ethiopië. Dat kamp ligt ongeveer 90 kilometer vanaf Mizan! Ik ontmoette een paar keer een voormalige Murle student in Mizan en hoorde zo wat meer over de mensen die ik vanuit Boma kende.

Zo ontstond het plan om de oude bekenden daar in het kamp te bezoeken. Een collega van het SIL programma wilde wel met me mee gaan. Een reis met de lokale bus over een stoffige, hobbelige weg bracht ons in ongeveer drie en een half uur naar Dima. Daar stond Mary, onze voormalige kok, al ons op te wachten. Ik herkende haar gelijk, en zij mij! Heel speciaal, om elkaar zo na ongeveer 8 jaar, in Ethiopië te ontmoeten! Met een kleine motortaxi reden we naar het kamp. Ik moest toestemming vragen van de kampleiding maar die toestemming kreeg ik niet. Ik had met een brief moeten komen, waarin ik officieel toestemming kreeg voor het bezoek. Gelukkig ontmoette ik een paar van de Murle studenten buiten het kamp, maar ik moest terug naar de stad. Mary ging met ons mee en zo kon ik toch wat van haar verhalen horen. Ze had drie kinderen toen ik haar de laatste keer ontmoette, nu heeft ze er zeven. De twee oudste meisjes, toen kleuters, zijn nu tieners! De volgende morgen vroeg kwamen vier afgevaardigden uit het kamp me nog een keer begroeten. Het leven in het kamp is niet eenvoudig: ze krijgen voedsel maar verder zijn er weinig voorzieningen. We hebben samen gebeden en namen afscheid. Daarna namen we de bus terug naar Mizan.

Ik heb geprobeerd om alsnog een toestemmingsbrief te krijgen maar dat blijkt heel ingewikkeld. Terug in Addis moest ik nog vaak aan deze ontmoeting denken. Ik vond in mijn kast nog lesboeken voor Zuid Sudan, de Jezus film in Murle en verschillende bijbelverhalenboeken in Murle. Met wat kleding bij elkaar een hele tas vol! Ik besloot uiteindelijk niet nog een keer naar Dima te gaan: ik zou toch niet het kamp kunnen bezoeken. Maar de tas werd vanuit Mizan opgehaald en ze stuurden me bericht dat alle spullen vreedzaam waren verdeeld na de kerkdienst.

De situatie is moeilijk voor de vluchtelingen uit Zuid Sudan. Het is nog steeds onrustig in het land. Maar ook in het vluchtelingenkamp zijn er spanningen.

Janet van Middendorp

Pepernoten eten in Mizan!

5 Dec

Deze week was het thema “vieringen” in de lessen van het kleuterprogramma voor de zes talen in Mizan. We bespraken de vieringen in de verschillende culturen. En wat zijn die verschillend! Ik dacht ik zal op 5 december iets vertellen over ons Sinterklaasfeest. Ik had een klein filmpje over Sinterklaas op bezoek bij een school en ik vertelde hoe deze traditie lang geleden ontstaan was met een bisschop uit Spanje. Ik had een grote zak pepernoten gekregen van familie die op bezoek kwam. Dus ik kon delen!

Janet

Verjaardag

30 Nov

Culturen verschillen, zo ook de manier waarop en of je je verjaardag viert. Aan de medewerkers van ons kantoor wordt elk jaar een lijst gegeven met de verjaardagen van alle SIL collega’s. Dat is voor de dame die dat verzorgt altijd een hele klus. Veel van onze Ethiopische collega’s hebben er geen idee van op welke datum ze geboren zijn, ze weten niet eens hun geboortejaar! Op hun paspoort of ID kaart staat een geschatte datum, ze zullen het nooit precies weten. Hun geboortedatum is nooit officieel geregistreerd. Dus… een verjaardag wordt ook niet gevierd.

taart

Veel aandacht wordt er op kantoor ook niet aan gegeven. Lustrumjaren krijgen wel aandacht. Vandaar dat ik de taart op bovenstaande foto kreeg aangeboden op mijn zestigste verjaardag.

Dit jaar werk ik in Mizan rond mijn verjaardag (6 december) dus houd ik mijn verjaardag stil. Misschien kan ik met Ulrike, mijn Duitse collega, uit eten gaan en de mailtjes en sms’jes uit Nederland lezen. Anders dan ik gewend ben, maar ik kijk dankbaar terug op een jaar dat God me gaf en hoop en bid dat ik Hem nog vele jaren mag dienen.

Janet van Middendorp

Hervormingsconcert in Addis

1 Nov

Reformatieconcert in Addis! Wie had dat gedacht?

Afgelopen dinsdag nodigde een collega me uit om mee te gaan naar een concert met het thema: Reformatie.

De zangeres Sarah Kaiser uit Duitsland was uitgenodigd om in Addis met haar band de cd Freiheit te presenteren. Een cd helemaal in het teken van Maarten Luther. We genoten van bekende liederen en toch anders: “Een vaste burcht” op Jazz muziek met prachtige saxofoonbegeleiding. Voor wie meer wil weten: www.sarahkaiser.de.

N.B. De werkvergunning is een stap verder. Ik hoop dat ik rond 4 november toch de ID kaart heb zodat ik naar Mizan kan reizen.

Janet van Middendorp

Alles heeft zijn tijd… (Prediker 3)

19 Okt

Het regenseizoen is voorbij. De velden kleuren prachtig geel, het is de tijd van de Meskel bloemen. De naam van de bloem herinnert aan het Meskel feest dat de Orthodoxe kerk rond deze tijd viert.
Het is de tijd dat ook de scholen beginnen aan het nieuwe schooljaar. De tijd dus dat de leerkrachten getraind worden om de nieuwe taalboeken goed te gebruiken. Maar ik kan er niet aan meehelpen.

Want…. dit is ook de tijd dat mijn werkvergunning ieder jaar verlengd wordt. De vorige jaren ging dat redelijk soepel. Deze keer zijn er regels bijgekomen. Eerst moest ik voor een medische keuring naar een gezondheidscentrum. Van de 25 bureautjes daar heb ik er zeker 8 gezien! En gekeurd werd ik niet, ik hoefde alleen mijn handtekening te zetten dat ik gezond was. Ik was blij dat ik deze keer ook mijn master diploma voor alfabetiseringswerk kon meegeven. Om dat diploma officieel te maken moest ik het terug sturen naar Engeland. Daar moest het op verschillende plekken gestempeld worden om er zeker van te zijn dat het eerlijk verkregen is. Dat hele proces duurde vier maanden, maar het diploma was net op tijd terug om mee te kunnen met de aanvraag voor de werkvergunning. Helaas kwam er op het laatste moment nog een regel bij, er moest een brief komen dat ik als vrijwilliger in dienst ben van SIL Amerika. Dat ben ik al vijf jaar, maar nu moet dat aangetoond worden. De brief werd geschreven, maar moet ook weer officieel verklaard worden. Daarvoor moet het in Amerika naar 3 verschillende kantoren/ambassades gestuurd worden. En daar wacht ik nu op. Ondertussen mag ik niet reizen en kan ik dus ook geen trainingen geven.

Alles heeft zijn tijd…

Janet van Middendorp